زخم صادقترین راوی زندگی است؛ بوسیدن زخمها:
پژوهشهای روانعصبیایمنیشناسی نشان میدهد محبت فیزیکی و حمایت عاطفی سطح کورتیزول را کاهش و اکسیتوسین را افزایش میدهد؛ زخمهای پوستی در زوجهای همدل تا ۴۰٪ سریعتر ترمیم میشوند. به همین دلیل بوسه بر زخم فقط کنش نمادین نیست، بلکه نسخهی زیستی فراموششدهی انسان است. آیا زخم راوی، بدن را هم وادار به گفتن حقیقت میکند؟
راهکار:
زخم نقطهضعف نیست؛ نقشهی حافظهی بدن و روان است. هر زخم مرزی را ثبت میکند میان آنچه بودی و آنچه شدهای. بوسیدنش یعنی پذیرفتن روایتی که پوست و ذهن از گذشته نگه داشتهاند؛ نه برای پاکشدن، بلکه برای دیدهشدن.