زخم روح و روان

درد مشترک عاشقانه؛ زخمی که تا مغز استخوان می‌رسد:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده تماشای رنج شریک عاطفی، همان نواحی‌ای از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی واقعی فعال می‌کند؛ به‌ویژه قشر کمربندی پیشین و اینسولا. به همین دلیل «دردت به جانم» فقط حرف شاعرانه نیست؛ مغز ما رنج عزیزان را به‌صورت بدنی شبیه‌سازی می‌کند. جالب‌تر این‌که شدت این هم‌دلی عصبی با کیفیت دلبستگی رابطه بالا می‌رود.

راهکار:

این جمله را می‌توان از دریچه «نورون‌های آینه‌ای» دید: مغز ما طوری طراحی شده که درد عزیزانمان را انگار در بدن خودمان حس می‌کنیم، نه فقط در حد استعاره. برای همین وقتی کسی را عمیقاً دوست داریم، زخم او واقعاً ردپایی در سیستم عصبی ما می‌گذارد.