زخم خوردن از خوبی؛ جملهی تلخ آهنگ مهیار:
از نظر زیستشناختی، مغز انسان برای پاداش به رفتارهای اجتماعی نیکخواهانه سیمکشی شده است. اما در یک بازی تکاملی به نام «دوراهی زندانی»، همیشه خوشقلبی میتواند شما را قربانی استثمارگران کند. این تناقض باعث میشود بسیاری از افراد، پس از چند بار «زخم خوردن»، مدارهای عصبی همدلی خود را خاموش کنند. آیا این مکانیزم، مهربانی را یک نقطهضعف میکند؟
راهکار:
گاهی خوبیکردن مثل سرمایهگذاری روی طنابی است که ممکن است پاره شود، اما اگر پاره نشود، تو را بالا میکشد. زخمها معلمهای بیرحمی هستند.