زخم خوردن از آدمهای امن و احساس امنیت در رابطه:
پژوهشهای روانشناسی اجتماعی نشان میدهند مغز انتظار «امنیت» را مثل یک پیشبینی عصبی ذخیره میکند؛ وقتی فرد امن خطا میکند، همان انتظار به «خطای پیشبینی» بزرگتر بدل میشود و درد اجتماعی را شدیدتر میکند. به همین دلیل زخم از نزدیکترین نقطهها عمیقتر حس میشود. آیا امنیت رابطه همیشه یک پیشبینی ناتمام است؟
راهکار:
بازخوانی تازه: «امنیت» جایی نیست که هرگز زخم نمیزند؛ جایی است که وابستگی و انتظار محافظت در آن بیشتر است. زخم از همان نقطه، نه دلیل ناامنی، نشانه گره خوردن عشق و اعتماد است. اگر این جمله را ادامه دهیم: همان نقطه پس از ترمیم میتواند مرز روشنتری از نیازها و آسیبپذیری ما بسازد.