ای کاش واقعاً زندگی میکردیم؛ رهایی از زخمهایی که ما نساختیم:
پژوهشها نشان میدهد تروما میتواند از طریق اپیژنتیک به نسلهای بعد منتقل شود. مثلاً بازماندگان هولوکاست و حتی نوههایشان سطح کورتیزول تغییر یافتهای دارند، انگار بدن بیآنکه خود تجربهای داشته باشد، در حالت آمادهباش تاریخی به سر میبرد. یعنی زخمهایی که مقصرشان نبودیم، گاهی پیش از تولدمان در زیستشناسی ما حک شدهاند. چطور میشود این حلقه را شکست؟
راهکار:
شاید التیام همین زخمها، عمیقترین شکل زندگی کردن باشد؛ چون در این فرایند، تو نه فقط خودت، که نسلهای بعد از خودت را هم از چرخهی دردی که مقصرش نبودی بیرون میکشی. این همان «زندگی واقعی» است که در میانهی مرهمگذاری پنهان شده.