وقتی آدمها ما را بیشتر از گذر زمان پیر میکنند:
از نگاه زیستشناسی، تنشهای مکرر انسانی، تلومرها را میفرسایند و سلولها واقعاً زودتر پیر میشوند. اما نکتهٔ پارادوکسیکال اینجاست: انزوای مطلق هم تلومرها را کوتاه میکند. بودن یا نبودن با آدمها، هردو مسیر پیریاند؛ انگار تنها راه، انتخاب زهر کمضررتر است.
راهکار:
از منظر علمی، استرس مزمن ناشی از روابط سمی میتواند با کوتاه کردن تلومرها (کلاهکهای انتهایی کروموزوم)، روند پیری سلولی را مستقیماً تسریع کند. پژوهشها نشان میدهند که این فرسودگی زیستی حتی از تأثیر سیگار هم بیشتر است. پس جملهتان پایهای بیولوژیک دارد.