زخمیِ تلاشهای یکطرفه؛ روایت تنها جنگجوی عشق:
در روانشناسی، عشق یکطرفه همان نواحی مغزی را فعال میکند که اعتیاد فعال میکند؛ چون پاداشِ گاهبهگاه، وابستگی را قویتر از پاداشِ قطعی میسازد. این همان «تقویت متناوب» است. علاوه بر آن، مغز برای توجیه هزینههای احساسیِ گذشته، دچار «مغالطه هزینه هدررفته» میشود و به جنگیدن ادامه میدهد، نه از امید، بلکه از ترس بیهوده شدنِ آن همه درد. آیا اگر تنها جنگجوی میدان باشی، هنوز عشق است یا یک عادت دوپامینی؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویه «سوگیری هزینه هدررفته» هم خواند: ما گاهی نه برای شخص، بلکه برای سرمایهگذاری احساسی گذشته میجنگیم. این جابهجایی نگاه، درد را از فقدان رابطه به بیداری شناختی تبدیل میکند و به جای سرزنش خود، تصویری از یک سیستم پاداش نابرابر نشان میدهد.