ترس از نگاه عاشق؛ واهمه از چشمان معشوق:
تحقیقات نشان میدهد که تماس چشمی طولانی، اکسیتوسین ترشح میکند و پیوند عاطفی را تقویت میکند. اما در افرادی که آسیب عاطفی دیدهاند، آمیگدال – مرکز هشدار مغز – نگاه مستقیم را تهدیدی اجتماعی تعبیر میکند. چشمها تنها بخش بیرونی سیستم عصبی مرکزی هستند؛ پس وقتی کسی از نگاه تو واهمه دارد، درواقع از حسِ دیدهشدن توسط آینهای فرار میکند که زخمهای کهنه را بازتاب میدهد.
راهکار:
او از چشمان تو فرار نمیکند، بلکه از تصویری که در آنها میبیند میگریزد: بازتاب زخمی که از دیگری بر روحش نشسته است. چشمها آینهی تروما میشوند؛ واهمهاش، واهمه از مواجهشدن با خودِ آسیبدیدهایست که هنوز مرهمی نیافته.