زخمهایی که از عزیزانمان نادیده میگیریم:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهند درد خیانت یا طرد شدن از سوی عزیزان، درست همان نواحی از مغز را فعال میکند که سوختگی یا بریدگی فیزیکی. یعنی «چاقو»ی عاطفی در سطح نورونی زخمی واقعی میزند. نکته عجیبتر: مغز برای حفظ دلبستگیهای حیاتی، گاهی این درد را مانند یک بیحسکننده طبیعی سرکوب میکند. همین مکانیسم بقا باعث میشود زخمها را نبینیم، درست مثل سربازی که در میدان جنگ مجروح شده ولی همچنان میدود. آیا این نادیده گرفتن نجاتبخش است یا تخریبکننده؟
راهکار:
نادیده گرفتن زخمها شاید در لحظه از رابطه محافظت کند، اما در بلندمدت آنها را عمیقتر میکند. یک نگاه تازه: دسته چاقو هنوز در دستان آنهاست، اما این بار تو میتوانی دستشان را بگیری و بپرسی «چرا؟»