ژست گرفتن در پله برقی

ژست مسافر نیویورکی در پله برقی مترو:

در نظریه نمایشی اروینگ گافمن، زندگی روزمره صحنه تئاتر است و مردم در مکان‌های عمومی برای «مخاطب خیالی» نقش اجرا می‌کنند؛ پله برقی هم چون حرکت را از بدن می‌گیرد، مثل کت‌واک روی صحنه، ژست را ثابت و نمایشی‌تر می‌کند. جالب اینکه مسافر واقعی فرودگاه معمولاً خسته و شل است، نه ژست‌آمادهٔ فرود.

راهکار:

پله برقی در واقع تنها جایی است که آدم بدون حرکت، خودش را در حال «رسیدن» تصور می‌کند؛ ژست مسافر فرودگاه هم تلاشی است برای تبدیل چند ثانیه معمولی به صحنه فیلم. دفعه بعد به جای خود ژست، به تناقض سرعت پله برقی با قدم‌های عجولانه و ساعت مترو نگاه کن؛ همان جا طنز اجتماعی کامل می‌شود.