آینده نورانی از جنس زغال؛ پارادوکس انرژی فسیلی:
زغال‌سنگ در واقع نور خورشیدِ میلیون‌ها سال پیش است: جنگل‌های کربنیفر زیر فشار سنگ فشرده شدند و اکنون با سوزاندنشان همان انرژی باستانی دوباره نور می‌دهد؛ اما هر تن زغال حدود دو تن دی‌اکسید کربن آزاد می‌کند. آینده‌ای که روشنایی‌اش از دود بگذرد، شاید درخشان باشد اما نفس‌گیر.
راهکار:
این جمله یک پارادوکس انرژی است: زغال تاریک است اما تاریخاً منبع نور و انقلاب صنعتی شد؛ در مقابل، آینده‌ای که فقط به سوخت فسیلی تکیه کند، ممکن است «درخشان» به نظر برسد اما دود و کربنش آسمان را تاریک می‌کند. می‌توان آن را به یک پوستر طنز با شعار «نور از دود» تبدیل کرد.