زبان مشترک احساسی

شعرهای ناخوانده: روایت بی‌سوادی عاطفی در رابطه:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد خواندن شعر، قشر پیش‌پیشانی میانی و شیار گیجگاهی فوقانی را فعال می‌کند؛ دقیقاً مناطقی که مسئول نظریهٔ ذهن و همدلی هستند. شاید آن «سواد نداشتن» فقط بی‌سوادی احساسی بود، نه کلمات. سؤال: اگر شعر پلی به جهان درونی دیگری است، چند نفر دوروبر ما عملاً در انزوای شناختی زندگی می‌کنند؟

راهکار:

گاهی عشق، نه در تغییر شعر ما، که در یادگیری خواندن شعر دیگری معنا می‌یابد. هرکس به زبان خود ابراز وجود می‌کند؛ «سواد» واقعی، رمزگشایی از آن لهجه‌های شخصی است. رابطهٔ موفق یک دورهٔ آموزش سواد احساسی است.