وقتی پر از حرفی و کسی زبانت را نمیفهمد:
نوزادان تا ۶ ماهگی توانایی تشخیص تمام واجهای زبانهای دنیا را دارند، اما مغز انسان برای بقا، این قدرت زبانی جهانی را به نفع زبان مادری هرس میکند. گریه نوزاد در واقع یک زبان کاملاً ساختارمند با الگوهای صوتی معین است که بزرگسالان دیگر قادر به درک کامل آن نیستند. جالب است که در تنهاییهای بزرگسالی هم دوباره به همان زبان اولیه، اما بیمخاطب، پناه میبریم.
راهکار:
شاید این بغض بیزبانی، بازگشتی به اصیلترین زبان بشری باشد: زبانی که پیش از کلمات توسط همه نوزادان دنیا با یک ریتم گریه مشترک صحبت میشود. بزرگسالی ما را از آن زبان دور کرده، اما این دردِ فهمیده نشدن، پل ارتباطی دوبارهای با آن زبان اولیه و عمیقترین شکل همدلی است. همین حس را میتوان مادهای خام برای خلق اثری هنری دید که هرگز به ترجمه نیاز نداشته باشد.