زیبایی تعلق نداشت

زیبایی گل لیلیوم که به من تعلق نداشت:

گل لیلیوم در اسطوره‌شناسی یونان از اشک هرا (همسر زئوس) روییده شد، نماد غرور شکسته و عشق ممنوعه. جالبه که مغز ما در مواجهه با زیبایی غیرقابل‌تصرف، دوپامین و سروتونین متضاد ترشح می‌کنه: هم لذت تماشا، هم اندوه نرسیدن. این پارادوکس شیمیایی دقیقاً همون چیزیه که خاطره رو ماندگار می‌کنه. آیا تا حالا براتون پیش اومده که زیبایی یک لحظه رو دقیقاً به خاطر ناپایداری‌اش بیشتر دوست داشته باشید؟

راهکار:

این حس یادآور «اثر نادر بودن» در روانشناسیه: هرچی یه چیز دست‌نیافتنی‌تر باشه، برامون جذاب‌تر جلوه می‌کنه. شاید زیبایی واقعی در پذیرش همینه که بعضی گلا فقط برای تماشان، نه برای چیدن.