زیبایی داستانهای بلند و خاطرهانگیز:
روانشناسان میگویند مغز انسان برای پردازش اطلاعات، روایتها را به قطعات عاطفی خرد میکند. هرچه داستان طولانیتر، نورونهای بیشتری درگیر همحسی میشوند و انتهایش مثل یک خلسهی جمعی عمل میکند. آیا پایانبندیهای قویتر باعث میشوند خاطرهی کل داستان شیرینتر شود؟
راهکار:
داستانهای طولانی مثل زندگیاند؛ زیباییشان در تکتک لحظههایشان است نه در پایان.