همه قشنگن، ولی هرکس از نگاه عاشق خودش:
جالب است بدانید که در روانشناسی به این «اثر هاله» میگویند: یک ویژگی مثبت (مثلاً زیبایی) باعث میشود کل شخصیت را مثبت ببینیم. مغز ما هنگام دیدن چهره معشوق، همان نواحی مربوط به پاداش و لذت را فعال میکند که هنگام مصرف مواد مخدر فعال میشوند. این یعنی عشق واقعاً یک «اعتیاد شیمیایی» است. حالا نظر شما: آیا این نگاه عاشقانه حقیقت را میبیند یا توهمی شیرین است؟
راهکار:
از نظر علمی، این پدیده ریشه در «سوگیری تأیید» و ترشح دوپامین در مغز هنگام عاشقی دارد؛ یعنی ما در معشوق فقط نکات مثبت را میبینیم و نقاط ضعف نادیده گرفته میشوند. آیا میدانستید این همان مکانیسمی است که اعتیاد به یک شخص را شکل میدهد؟