شهر از بالا قشنگ است: چرا از دور آدمها زیباترند؟:
در علوم شناختی پدیدهای داریم به نام «سطحسازی روانی» (Psychological Leveling)؛ هرچه فاصله فیزیکی یا ذهنی بیشتر شود، مغز جزئیات را حذف میکند و یک نسخه انتزاعی صاف و بیعیب میسازد. عکاسان هوایی هم میگویند شهرها از بالا مثل ماکتهای مینیاتوری بینقص به نظر میرسند چون آشفتگی خیابانها دیده نمیشود. حتی در روابط انسانی، نبود اطلاعات مانند بوم نقاشی خالی عمل میکند که ذهن ما آن را با خیالپردازی پر میکند. آیا زیبایی واقعاً در ذات اشیاست یا فقط در چشم فاصلهدار ما؟
راهکار:
پدیده «فاصله روانی» میگوید ذهن ما فقدان اطلاعات را با ایدهآلسازی پر میکند؛ از دور همه چیز بینقص میشود. شاید به همین دلیل است که نزدیک شدن، گاهی افسانهها را فرو میریزد.