زندگی من با تو؛ آسمون با ستارههاش قشنگه:
وقتی به ستارهها نگاه میکنی، داری به گذشته نگاه میکنی؛ نور بعضی از آنها میلیونها سال در راه بوده و شاید الان دیگر وجود نداشته باشند. مغز آدمی هم موقع عاشقشدن یک تصویر از طرف مقابل میسازد که با واقعیت فرق دارد؛ یعنی عشق همیشه یک «نسخهی تأخیری» از آدمهاست. پس زیبایی آسمان به گذشته است، زندگی تو به چی؟
راهکار:
این جمله یک معادلهی موازی است: زیباییِ آسمان به ستارهها وابسته است، زیباییِ زندگی به آدمها؛ پس «تو» در این متن نه یک ستاره، بلکه کل آسمانی.