زاده صبر

قوی اما بی حس؛ زاده صبر و تنهایی با کلی آرزو:

بی‌حسی بعد از ضربهٔ عاطفی نه ضعف، بلکه مکانیسم نورولوژیک بقاست؛ مغز برای اینکه از موج کورتیزول و آدرنالین نسوزد، گیرنده‌های سروتونین و دوپامین را کم می‌کند و «مسطح‌شدن عاطفه» رخ می‌دهد. پژوهش‌های تروما نشان می‌دهد آدم‌های «بی‌حس» در واقع دارند از طغیان سیستم لیمبیک جلوگیری می‌کنند. اما این خاموشی طولانی، مدار پاداش را هم بی‌صدا می‌کند. سؤال این است: چند وقت است این سپر را برنداشته‌ای؟

راهکار:

بی‌حسی هم یک سپر است، نه زخم؛ کسی که روزی عمیق حس کرده، حالا برای ادامه دادن بی‌حس است. این بی‌حسی نشانهٔ قدرتِ بقاست، نه ناتوانی.