تظاهر به وجود داشتن

ادای چیزهای غیرواقعی را درنیاور - نگاهی فلسفی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز هنگام تظاهر به چیزی که وجود ندارد، همان مدارهای درد را فعال می‌کند؛ چون ناهماهنگی شناختی به‌اندازه یک ضربه روانی انرژی مصرف می‌کند. جالب اینجاست که اعتراف به «نیستی» گاهی آرام‌بخش‌تر از تظاهر به «هستی» است. چه مرز باریکی بین واقعیت و خودفریبی!

راهکار:

این جمله یادآوری می‌کند که گاهی پذیرش خلأ، صادقانه‌تر از پر کردنش با تظاهر است. شاید عمیق‌ترین نوع صداقت، نگفتن «هست» برای چیزی‌ست که نیست.