تظاهر به دیگری

نقابی که زدم و همه می‌گویند مثل آن باش:

در روانشناسی یونگ، «نقاب» یا پرسونا لایه‌ایست که برای تطبیق با جامعه می‌سازیم. جالب اینجاست که مغز ما وقتی دروغ می‌گوییم یا تظاهر می‌کنیم، همان نواحی فعال می‌شوند که هنگام راست‌گویی. یعنی حتی خودتان هم ممکن است کمکم باور کنید که نقاب، چهره واقعی شماست. آیا این فراموشی خود واقعی، هزینهٔ پذیرش اجتماعی را دارد؟

راهکار:

این جمله یادآور مفهوم «شخصیت کاذب» (False Self) از دونالد وینیکات است: وقتی برای پذیرش دیگران نقاب می‌زنیم، خود واقعی‌مان پنهان می‌شود. شاید سوال این باشد: چطور می‌توان میان نقاب و اصالت تعادل برقرار کرد؟