انسانیت؛ لباسی که تن هر کسی نیست:
مغز انسان برای صرفهجویی شناختی، اخلاق را به دایره نزدیکان محدود میکند؛ پژوهشها نشان میدهند افراد برای غریبهها همدلی کمتری بروز میدهند و هورمون اکسیتوسین که به همدلی معروف است، گاهی پارتیگرایی گروهی را تقویت میکند نه مهربانی جهانی. به همین دلیل «انسانیت» بیشتر از جنس انتخاب و تمرین است تا ویژگی ذاتی.
راهکار:
انسانیت در این جمله مثل لباسی تصویر شده که گویی از پیش دوخته شده؛ اما شاید دقیقتر باشد بگوییم انسانیت پارچهای است که هر بار با انتخابهای کوچک بریده و دوخته میشود. برای همین آدمهایی که در ظاهر «اندازهشان نیست» اغلب در موقعیت سادهتر مثل کمک بینام یا رعایت حق یک غریبه، نمره واقعیشان را نشان میدهند.