انسانهای بیهویت؛ فقط اسمی از آدمیت باقی مانده:
مطالعات علوم اعصاب نشون میده وقتی مغز در حالت «خودکار» کار میکنه (مثلاً توی روتین روزمره)، فعالیت قشر پیشپیشانی که مسئول خودآگاهی و همدلیه کاهش پیدا میکنه. یعنی میتونیم از نظر بیولوژیکی هم «آدم» باشیم بدون اینکه واقعاً حضور ذهنی داشته باشیم. این پدیده بهاصطلاح «مسخ شخصیت» (depersonalization) در روانشناسی هم ثبت شده. سوال: آیا ما آگاهانه انتخاب میکنیم که این «اسم» رو یدک بکشیم یا جامعه ما رو به این روز انداخته؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویه «نقد اجتماعی» دید: خیلی از آدما در جامعه مدرن نقشهای مصنوعی بازی میکنن و هویت واقعیشون گم شده. یه تأمل: آیا خودت توی کدوم لحظهها حس میکنی فقط «اسم» آدم رو یدک میکشی؟