تظاهر به امید

امید دادن در حالی که خود ناامیدی:

آیا امید توهمی برای فرار از واقعیت است؟:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که سوگیری خوش‌بینی (Optimism Bias) یک خطای شناختی ذاتی است: انسان‌ها به طور میانگین احتمال وقوع رویدادهای مثبت را ۲۰٪ بیشتر از واقعیت تخمین می‌زنند. جالب اینجاست که این خطا در افراد افسرده کمتر دیده می‌شود – یعنی نبود این «دروغ» با واقع‌بینی بیشتر همراه است. آیا پس امید همان «واقع‌بینیِ انگیزشی» نیست که بقای ما را ممکن کرده؟

راهکار:

شاید بتوان امید را نه دروغ، بلکه یک مکانیسم بقای تکاملی دید: همان «سوگیری خوش‌بینی» که در مغز ما سیم‌کشی شده تا بدون داشتن تضمینی برای آینده، انگیزهٔ ادامه‌دادن را حفظ کند. سؤال این است: آیا اگر این «دروغ» نبود، اصلاً انسان‌ها می‌توانستند تمدن بسازند؟