بیاعتنایی؛ مطمئنترین راه از دست دادن آدمها:
بر اساس پدیدهٔ «واکنشپذیری روانی»، وقتی کسی با بیاعتنایی تلاش میکند رفتار شما را کنترل کند، مغزتان آن را تهدیدی برای آزادی میبیند و واکنش طبیعی، عقبنشینی است، نه جلب توجه. پژوهشها نشان میدهند نادیده گرفتن عمدی برای ایجاد دلتنگی، در اکثر موارد سیستم پاداش مغز را خاموش میکند و به بیتفاوتی واقعی میرسد؛ پس «هر که را من میکشم او بیشتر دوستم دارد» فقط در ترانهها کار میکند.
راهکار:
این جمله یک مرز هوشمندانه را نشان میدهد: محبت با التماس به دست نمیآید. اگر کسی فکر میکند بیاعتناییاش شما را مشتاقتر میکند، در واقع اشتیاق شما را خاموش کرده است؛ چون توجه واقعی یک انتخاب آگاهانه است، نه نتیجه بازیِ قدرت.