دریافتی از گل اندوه و سبزی حیات:
فروغ فرخزاد در شعر «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» میگوید: «و این منم / زنی تنها در آستانهی فصلی سرد...». تنهایی و اندوه در اشعار او، اغلب با تصاویر قدرتمند و ملموس از طبیعت (درخت، برگ، باد) بیان میشود، گویی عناصر طبیعت همدردان خاموش رنج انساناند. آیا این شخصیتپردازی از طبیعت، درد را قابلتحملتر میکند یا عمیقتر؟
راهکار:
این بیت، با الهام از سبک فروغ، یک تصویر متضاد قوی خلق کرده: شاخهی سرسبز حیات در مقابل گل اندوه. برای گسترش این ایده، میتوانید یک شعر کوتاه بنویسید که در آن «طبیعت» خودش اقدام به چیدن این گل غم میکند و نتیجهای غیرمنتظره را رقم میزند.