تصور زخمهای هزار و نهصد و پنجاه:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام یادآوری دردهای عاطفی، همان نواحی فیزیکی درد را فعال میکند؟ عدد ۱۹۵۰ در اینجا شاید اشاره به تعداد دفعاتی است که ضربه خوردهای، اما جالب اینجاست: حافظه عاطفی هر بار بازنویسی میشود، نه تکرار. یعنی هر بار که «زخمش» را تصور میکنی، داستانش را از نو میسازی. این دامنهی تکراری چرا ادامه دارد؟
راهکار:
این بیت بیشتر یک تصویر ذهنی از درد است تا یک سوال یا ادعا. میتوان آن را به این صورت بازنویسی کرد: «زخمها را با دست خود نشمار، بگذار زمان خاکشان کند.» شاید نگاه تازهای به رنجهای تکراری بدهد.