تصور چشمان عشق

شبانه عاشقانه: بغل کردن خیال تو تا لبخند:

آیا می‌دانستی وقتی کسی را در خیال می‌بینی، همان مدارهای عصبیِ دیدن واقعی فعال می‌شوند؟ در واقع ذهن ما بین واقعیت و خیالِ عاشقانه مرز سخت‌افزاری ندارد. پس این بغل‌های خیالی، برای مغزت کاملاً واقعی‌اند. حالا سؤال: اگر خیال‌پردازی اینقدر ملموس است، چرا گاهی حضور واقعی آن‌ها را بیشتر از غیابشان حس می‌کنیم؟

راهکار:

نکته جالب: مغز ما هنگام تصور چهره عزیزان دقیقاً همان نواحی را فعال می‌کند که هنگام دیدن واقعی آن‌ها! این یعنی خیال‌پردازی عاشقانه یک تجربه عصبی واقعی است و نه توهم.