آرزوهای کودکی و جوونی که انتظارش را نداشتیم:
روانشناسی میگوید ما در کودکی آینده را بهصورت یک «کلیشهٔ انتزاعی» میسازیم، نه واقعیتی با جزئیات و محدودیتها. وقتی بزرگ میشویم، با واقعیتِ پیچیدهتر و شخصیتر از آن کلیشه روبهرو میشویم و این فاصله، حس غریبگی ایجاد میکند. آیا این شکاف بین انتظار و واقعیت، اجتنابناپذیر است؟
راهکار:
این حس مشترک، ریشه در «پارادوکس نارضایتی پیشرونده» دارد: هر چه به اهداف میرسیم، معیارهایمان بالاتر رفته و فاصلهای جدید با «آرمان» احساس میکنیم. شاید تمرکز بر مسیر طیشده، نه فقط مقصد خیالی، این فاصله را پر کند.