ادامه دادن یا رها کردن؛ ظلم به زحمت یا جوانی:
این همان «مغالطه هزینه هدر رفته» است؛ مغز برای فرار از پذیرش ضرر، به سرمایه‌گذاری بیشتر ادامه می‌دهد. در اقتصاد رفتاری، مسیر نامطلوب را نه با گذشته، بلکه فقط با آینده باید سنجید. پشیمانی از عمل نکردن معمولاً کوتاه‌مدت‌تر از پشیمانی از فرصت‌های سوخته است.
راهکار:
این دوگانه، انتخاب بین دو نوع پشیمانی است: پشیمانی از رها کردن زحمت گذشته و پشیمانی از سوختن آینده. در روانشناسی تصمیم‌گیری، چیزی که به آن چسبیده‌ایم اغلب «هزینه غرق‌شده» است، نه ارزش واقعی. اگر همین مسیر را امروز از صفر شروع می‌کردید و هیچ زحمتی نکشیده بودید، آیا باز هم ادامه می‌دادید؟ پاسخ به این سؤال معمولاً قطب‌نما را روشن می‌کند.