تصمیم برای ندیدن؛ حتی در نزدیکترین فاصله:
در روانشناسی، «سرکوب فعال» فرآیندی است که مغز بهطور آگاهانه و با تلاش، خاطرات یا افکار ناخواسته را مسدود میکند. این دقیقاً همان کاری است که گوینده توصیف میکند: یک ارادهٔ آهنین برای حذف یک تصویر از حوزهٔ ادراک، حتی اگر در کانون دید باشد. آیا این نوع کنترل ذهن در بلندمدت ممکن است؟
راهکار:
این متن از یک پارادوکس قوی استفاده میکند: «حتی اگر روی مژههایم بنشینی» نمادی از غیرممکن بودنِ نزدیکیِ بیشتر است، اما گوینده قاطعانه میگوید «نخواهم دید». این تناقضِ زیبا، هستهٔ دراماتیک یک داستان کوتاه یا ترانه میتواند باشد. برای «گسترش» ایده، میتوانی این صحنهٔ نهایی را بنویسی که در آن، شخصیت چگونه این تصمیم ناممکن را عملی میکند.