پذیرش غم به جای گریز: آرامش در میان ویرانی:
اینجا یک پارادوکس روانشناختی رخ میدهد: هرچه بیشتر سعی کنیم از غم فرار کنیم، بیشتر در آن غرق میشویم. تحقیقات نشان میدهد مراکز پردازش هیجانی مغز (آمیگدال) وقتی با احساسات سرکوبشده مواجه میشوند، فعالتر میشوند. اما پذیرش آگاهانهٔ غم (مثل همین که کلمهٔ 'سیلاب' را به کار بردی) در واقع مدارهای پیشپیشانی را فعال میکند که قدرت مهار هیجان را دارند. جالب اینجاست که واژهٔ 'امواج' در متون روانشناسی مثبتگرا هم تکرار میشود: غم مثل موج میآید و میرود، اگر باهاش شنا کنی نه اینکه غرقش شوی. سوال برای جامعهٔ تاو: آیا تا حالا تجربهٔ پذیرش کامل یه احساس منفی رو داری؟
راهکار:
اگرچه تسلیمشدن در برابر غم وسوسهانگیز است، اما تحقیقات روانشناسی Acceptance and Commitment Therapy (ACT) نشان میدهد که پذیرش فعال احساسات بهجای مبارزه با آنها، سرعت بهبود را افزایش میدهد. میتوانی این اندوه را مثل یک مهمان ناخوانده ببینی که پس از مدتی خودش میرود، بیآنکه خانه را خراب کنی.