پشیمانی دیر هنگام برای پلهای خراب شده:
در روانشناسی، این پدیده «هزینهی هدر رفته» نام دارد: تمایل به سرمایهگذاری بیشتر روی یک تصمیم غلط فقط به این دلیل که قبلاً برای آن هزینه کردهایم. مغز ما گاهی ترجیح میدهد بر روی خرابهها کلی سیمان بریزد، به جای آنکه بپذیرد باید از اول در مکانی امنتر شروع به ساختن کند. آیا این تلاش برای جبران، واقعاً ترمیم است یا فقط دفن کردن اشتباه زیر لایهای از توجیه؟
راهکار:
این متن را میتوان از زاویهای دیگر دید: گاهی پلهای خراب شده را نباید بازسازی کرد، بلکه باید مهارت شنا کردن در رودخانهی زیر آن را یاد گرفت. تمرکز بر درسگیری از گذشته و ساختن مسیرهای جدید، انرژیای سازندهتر از تلاش برای مرمت چیزی است که دیگر وجود ندارد.