ما زندگی نمیکنیم، زندگی ما را میکند:
تحقیقات روانشناسی نشون میده افرادی با مرکز کنترل بیرونی (احساس میکنن زندگی اونا رو هدایت میکنه) استرس بیشتری دارن. اما جالبه که پذیرش رواقیِ عدم کنترل روی برخی رویدادها میتونه آرامش واقعی بیاره. مرز بین تسلیم شدن و پذیرش آگاهانه دقیقاً کجاست؟
راهکار:
این جمله میتونه هم نشوندهندهٔ تسلیم باشه هم نوعی پذیرش عمیق. تفاوت در اینه که آیا آگاهانه انتخاب کردی زندگی تو رو بکنه یا ناخواسته این اتفاق میافته؟ شاید پرسش اصلی این باشه: «چقدر از این «شدن» رو خودت انتخاب کردی؟»