تشویق بعد از باخت

تایپ من؛ کسی که موقع باخت هم تشویقم می‌کند:

تحقیقات نشون می‌ده مغز بعد از شکست، دوپامین رو کم و کورتیزول رو زیاد می‌کنه؛ اما دیدن یه چهره‌ی حامی، اکسیتوسین ترشح می‌کنه و مسیرهای عصبی مربوط به «یادگیری از خطا» رو فعال‌تر می‌کنه. یعنی دست زدن موقع باخت، فقط دلگرمی نیست؛ داره به مغزت می‌گه اینجا امنه و بیا دوباره تلاش کن. به نظرتون چند نفر حاضرن این بازخورد رو بدون قضاوت بدن؟

راهکار:

این جمله در واقع معیار عشق بی‌قیدوشرط رو مشخص می‌کنه؛ اینکه خیلی‌ها عاشق روی خوش ما هستن نه تمام ما. همون «دست زدن در باخت» می‌تونه تست طلایی رابطه‌ها باشه.