فریب ظاهر؛ حتی نمک هم دقیقا شبیه شکر است:
شبکیه فقط طول موج نور را میبیند، نه ترکیب شیمیایی؛ بنابراین مغز برای نمک و شکر برچسب «سفیدِ بیخطر» میزند. اما روی زبان، دو مسیر عصبی جداگانه وجود دارد: جوانههای چشایی شوری و شیرینی که برخلاف چشم، فریب نمیخورند. به همین دلیل خطای دید، خطای چشایی نیست؛ چشم برای بقا، الگو میسازد نه حقیقت.
راهکار:
این جمله را میتوان از سطح هشدار فردی به سطح سواد رسانهای برد؛ در فضای مجازی، «نمک» و «شکر» همان محتوای واقعی و فریباند؛ هر دو سفید و براقاند، اما یکی آگاهی است و دیگری آسیب.