تشبیه معشوق به اذان

حال اعدامی و اذان معشوق:

در فرهنگ اسلامی، اذان نخستین جملاتی است که در گوش نوزاد می‌خوانند و در تلقین میت نیز تکرار می‌شود؛ یعنی همان آوا از تولد تا مرگ تنها پل صوتی حیات است. اینجا معشوق به اذان مکرر تبدیل شده: نه یک بار، بلکه سه بار، مثل تثلیث نجات در آخرین لحظه. در روان‌شناسی شنیداری، تکرار سه‌گانه یک محرک صوتی می‌تواند ضربان قلب را آرام کند. اگر اذان اعلام رهایی است، اعدامیِ عاشق با شنیدن آن می‌میرد یا زنده می‌شود؟

راهکار:

این تصویر، عشق را نه ناجی، بلکه به صدایی بدل می‌کند که خودِ لحظه اعدام را به آیین تبدیل می‌کند؛ عشق اینجا اعدام را لغو نمی‌کند، آن را مقدس می‌کند.