هیچ دیوانی شعر چشمان تو را ندارد:
آیا میدانستی که مغز انسان هنگام دیدن چهرهٔ محبوب، همان نواحی را فعال میکند که هنگام خواندن شعرهای عاشقانه؟ پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند که نگاه به عکس معشوق، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند – دقیقاً مثل لحظهای که مصراعی زیبا را زمزمه میکنی. پس اینکه میگویی «چشمانت دیوان شعر است» فقط استعاره نیست، یک حقیقت عصبیست. سؤال برای شما: بهنظرتان چرا عشق و شعر هر دو از یک بخش از مغز تغذیه میکنند؟
راهکار:
این بیتها یادآور این نکتهاند که در ادبیات کلاسیک ایران، چشم معشوق اغلب به «دیوان شعر» تشبیه میشده؛ مثلاً حافظ میگوید: «دیوان من و تو را چه حاجت به دیوانی؟» شاید بتوانی با همین تم، یک رباعی یا دوبیتی کوتاه برای چشمان کسی که دوستش داری بنویسی.