تشبیه الماس به انسان

الماس از تراش می‌درخشد؛ انسان از تلاش:

الماس خام عملاً شبیه شیشه‌ی مات است؛ درخشش آن فقط بعد از تراش‌هایی با زاویه‌های دقیق ظاهر می‌شود تا نور پس از ورود، چندین‌بار بازتاب داخلی کامل داشته باشد و دوباره به چشم برگردد. جالب‌تر این‌که سخت‌ترین ماده‌ی طبیعی زمین را فقط الماسی دیگر یا لیزر می‌بُرد؛ یعنی تراش الماس نوعی خودشناسی ماده است. در بدن انسان هم تلاش عمدی و مستمر، غلاف میلینِ مسیرهای عصبی را ضخیم‌تر می‌کند؛ به زبان ساده، تمرینِ هدفمند واقعاً مدارهای مغز را «تراش» می‌دهد و سرعت انتقال سیگنال را بالا می‌برد.

راهکار:

نکته‌ی باریک‌تر: الماس را با حذف کردن می‌تراشند، نه اضافه کردن. شاید درخشش انسان هم در انتخاب آگاهانه‌ی چیزهایی است که کنار می‌گذارد تا جوهرش آشکار شود.