ترس از تصمیم‌گیری

بلاتکلیفی: جنایتی خاموش علیه روح و روان:

مغز، عدم قطعیت را مثل درد پردازش می‌کند: قشر کمربندی قدامی و اینسولا همان مناطقی هستند که در درد جسمی فعال می‌شوند. در اقتصاد، افراد برای حذف احتمال نامعلوم حاضرند پول بیشتری بدهند تا برای احتمال مشخص ۵۰٪؛ به این می‌گویند «گریز از عدم قطعیت».

راهکار:

بلاتکلیفی همیشه جنایت نیست؛ گاهی یک اتاق انتظار است که ذهن از ترس، آن را به زندان تبدیل می‌کند. اگر آن را به «مرحله‌ای گذرا» تغییر نام دهید، فشار کم نمی‌شود اما معنا عوض می‌شود: از محکومیت به موقعیت. همین تغییر کوچک در قاب، می‌تواند تصمیم‌های کوچک و برگشت‌پذیر را ممکن‌تر کند.