عشق وابسته؛ وقتی رفتن یک نفر زندگی را سیاه می‌کند:
درد جدایی در fMRI همان نواحی درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ مغز فقدان عاطفی را مثل زخم جسمی پردازش می‌کند. در عشق رمانتیک، سیستم دوپامین شبیه اعتیاد عمل می‌کند: حضور او پاداش، غیابش خماری. پس «سیاه شدن زندگی» فقط استعاره نیست، زیست‌شیمی است. آیا می‌شود عاشق بود بدون اینکه هویت را گرو گذاشت؟
راهکار:
این متن مرز باریک عشق و وابستگی را نشان می‌دهد: در عشق سالم، حضور دیگری به زندگی معنا می‌دهد اما هویت را نمی‌سازد. آن حس «بخشی از وجودم رفته» معمولاً وقتی شکل می‌گیرد که خودتنهايی و ارزشمندی به تأیید فرد مقابل گره خورده باشد. بازتعریف عشق به‌عنوان «همراهی دو کامل» نه «تکیه‌گاه وجودی» می‌تواند زاویه تازه‌ای بدهد.