عشق مثل سرطان؛ ترس از شیمیدرمانی:
در علوم اعصاب، پایان رابطهٔ وابستهساز شبیه ترک مواد عمل میکند: افت دوپامین و فعال شدن سیستم پاداش باعث بیقراری، وسوسه و درد عاطفی میشود؛ همان چیزی که استعارهٔ «شیمیدرمانی» برایش ساخته شده. مغز، عشق سمی را مثل یک محرک شرطیشده ثبت میکند.
راهکار:
استعارهات دقیق است: عشقِ سرطانوار همانقدر که سلولها را میبلعد، درمانش هم مو میریزد؛ اما شیمیدرمانیِ ترسناک، تنها راهِ بیرون آمدن از بدنِ بیمار است. ترس نشانهٔ زنده بودن است، نه دلیل ماندن در بیماری.