ترس از پذیرش آسیب دیدن از کسی که دوستش داریم:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهد وقتی فردی که به او اعتماد داریم به ما آسیب میزند، مغز دقیقاً همان مسیرهای درد جسمی و شبکهی «دلبستگی» را فعال میکند؛ انکارِ آن در واقع یک مهارت بقای نوروبیولوژیک است تا «خود» فرو نپاشد. اما نکتهی عجیبتر: با گذشت زمان، انکار نورونهای جدید میسازد و پذیرش حقیقت بهطور فیزیکی سختتر میشود. پس «نمیخواهم باور کنم» یعنی مغز بین امنیت و واقعیت گیر کرده است. آیا این انتخابِ واقعاً آزادانهای است؟
راهکار:
نخواستنِ باور، همون سدی است که ذهنت برای حفظ امنیت روانیات ساخته؛ یعنی هنوز جایت امن نیست. اگر آمادهای، جمله را کامل کن: «اگه این آسیب واقعی باشد، من همچنان میتوانم ...» این شروع مسیرِ بازگشت به خودت است.