ترس از نجات

غرق شدن در عشق؛ ترجیح می‌دی کسی نجاتت نده؟:

دانشمندان می‌گویند در فاز اول عشق، مغز همان مواد شیمیایی اعتیادآور (دوپامین و نوراپی‌نفرین) را ترشح می‌کند. این حس «غرق شدن» در واقع پاسخ مغز به یک «محرک پاداش» است که به مرور تحمل‌پذیری ایجاد می‌کند. یعنی هرچه بیشتر غرق شوی، به همان میزان به آن نیازمندتر می‌شوی. آیا انتخاب نجات ندادن خود، نوعی اعتیاد عاطفی نیست؟

راهکار:

این حس یادآور «وابستگی ناسالم» است؛ گاهی نجات یافتن یعنی رشد کردن. سوال اینجاست: آیا غرق شدن واقعاً عشق است یا ترس از تنهایی؟