نقل قول داستایفسکی: شایستگی رنجهایم را نداشته باشم:
پشت این جمله یک اصل روانشناختی است: مغز ما رنج را فقط درد بیمعنا نمیبیند، بلکه دیواره پیشپیشانی قدامی را برای جستجوی معنا فعال میکند. پژوهشها نشان میدهند کسانی که به رنج خود معنا میبخشند، ترشح کورتیزل پایینتری دارند و ناحیه شکنج کمربندی قدامی آنها الگوی متفاوتی از پردازش درد نشان میدهد. گویی جمله داستایفسکی در دل خود یک راهحل زیستی دارد: معنا بخشیدن به رنج، آن را تابآوردنی میکند. جامعهی تاو، آیا شایستگی رنجهایتان را چگونه میسنجید؟
راهکار:
این جمله داستایفسکی ترس را از خود رنج به بیمعنایی آن جابهجا میکند. شاید رنجهای ما ماده خامی باشند که میتوانیم با آنها روایتی از استقامت یا همدلی بسازیم. مثل زغالی که تحت فشار به الماس تبدیل میشود، ارزش رنج در تفسیر ما نهفته است، نه در خود درد.