ترس از مرگ با حسرت

حسرت زندگی نکردن پیش از مرگ:

بر اساس نظریه «وحشت از مرگ» ارنست بکر، انسان‌ها با انکار مرگ، «پروژه‌های جاودانگی» می‌سازند. این جمله نشان می‌دهد که حتی آن پروژه هم انجام نشده. در واقع، «زندگی نکردن» بزرگ‌ترین تراژدی نیست؛ بلکه ناتوانی در پذیرش هم‌زمان مرگ و زندگی است. آیا می‌شود از مرگ ترسید و هم‌زمان از زیستن نترسید؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: «زندگی نکردن» خودش شکلی از زیستن است؛ هر لحظه‌ای که در حسرت گذشته می‌گذرد، هنوز داریم زندگی می‌کنیم. شاید رنج واقعی نه از نداشتن، که از ندیدنِ لحظه‌های کوچکِ همین حال است.