از سختیها آمدم؛ قدرت نهفته در ضدشکنندگی:
طبق مفهوم «ضدشکنندگی»، سیستمها (از جمله روان انسان) نه تنها در برابر سختی مقاومند، بلکه از آن نیرومندتر میشوند. استخوانها تحت فشار متراکمتر میشوند، ماهیچهها با پارگی رشد میکنند. لطافت بیوقفه، درست مانند بیوزنی فضانوردان، سیستم ایمنی روانی را ضعیف میکند چون محرک لازم برای سازگاری وجود ندارد. این یک پارادوکس تکاملی است: ما برای بقا به دشواری نیاز داریم. اگر همیشه در آغوش نرمی باشیم، چه چیزی ما را برای طوفانهای واقعی آماده میکند؟
راهکار:
این جمله یک پرچم بازماندگی است: کسی که از دل سختی آمده، لطافت را نه به چشم آرامش، که به چشم تلهای میبیند برای خوابکردن هوشیاری. شاید به جای نترسیدن، باید از خود پرسید: آیا این بیاعتمادیِ دائمی به نرمی، خودش سختترین شکنجهای نیست که با خود حمل میکنیم؟