ترس از فردا

حرف‌های نگفته را چرا نباید به فردا موکول کرد؟:

در روان‌شناسی، «اثر زیگارنیک» می‌گوید ذهن کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمام‌شده به خاطر می‌سپارد؛ حرف نگفته مثل پنجره‌ای باز در حافظه می‌ماند و انرژی ذهنی می‌بلعد. پژوهش پشیمانی گیلوویچ هم نشان می‌دهد در بلندمدت بیشتر از کارهای نکرده حسرت می‌خوریم تا اشتباه‌های کرده. جالب‌تر اینکه مغز احتمال «فردا» را بیش‌ازحد تخمین می‌زند و همین خوش‌بینی، گفتن را مدام عقب می‌اندازد.

راهکار:

این جمله نسخه مدرن «دم را غنیمت شمردن» است؛ اما از نگاه روان‌شناختی، مغز ما «فردای نامعلوم» را یک فرصت فرض می‌کند و «حرف نزدن امروز» را یک هزینه قطعی. به همین دلیل سکوت، شکل کوچکی از قمار با زمان است.