ترس از بیتو بودن و وابستگی عاطفی؛ یک نگاه متفاوت:
مغز انسان عشق رمانتیک را مانند اعتیاد پردازش میکند. اسکنهای fMRI نشان میدهند که دیدن عکس معشوق، همان مراکز پاداش مغز را فعال میکند که مصرف کوکائین. بههمین دلیل «بیتو» بودن برای مغز شبیه ترک اعتیاد است و درد عاطفی جدایی دقیقاً در بخشهایی از مغز پردازش میشود که مسئول درد فیزیکی هستند. نکتهٔ جالب: این مکانیسم در موسیقی، شعر و ادبیات همهٔ فرهنگها بازتاب دارد. سؤال اینجاست: آیا واقعاً از نبودن معشوق میترسیم یا از ترک شیمیایی عشق؟
راهکار:
این حس را جور دیگری ببینیم: ترس از «بیتو» اغلب ترس از مواجهه با خودِ بدون نقاب است. دیگری برای ما آینهای میشود که خودمان را در آن میبینیم. وقتی میگویی «من بیتو»، شاید داری میگویی «من بدون آن بازتاب خودم». قدم بعدی این است که کشف کنی چگونه میتوانی آن آینه را درون خودت پیدا کنی.