رنجیدن از همه و پناه بردن به خودآغوشی:
مغز انسان طرد اجتماعی را دقیقاً مثل خطر فیزیکی پردازش میکند؛ به همین دلیل پس از رنجیدن از دیگران، آمیگدال فعال میشود و بدن وارد حالت دفاعی میشود. پژوهشها نشان میدهد در آغوش گرفتن خود با اعمال فشار عمیق، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را تحریک و کورتیزول را کاهش میدهد. این رفتار یک مسکن عصبی ابتدایی است، نه فقط یک تصویر شاعرانه. جالبتر اینکه «گرسنگی پوستی» ناشی از انزوا میتواند سیستم ایمنی را هم تضعیف کند. پس، آیا این آغوش امن است یا زندان؟
راهکار:
این شعر یک مکانیزم دفاعی روانی به نام «اجتناب تجربهای» را نشان میدهد؛ وقتی درد ارتباط از تنهایی بیشتر میشود، ذهن برای بقا به آغوش خودش پناه میبرد. جالب اینجاست که خودآغوشی در روانشناسی به عنوان تکنیکی برای کاهش استرس شناخته میشود، اما اگر طولانی شود میتواند به انزوای عاطفی تبدیل شود.